Oneindigheid…

Liefde, lijden, liefde, lijden… En altijd zoals cirel… Maar tot en met? Tot een volgende keer? En volgende en volgende ... Hoeveel keer in het leven ben jij gerboren en sterven ? Hoeveel keer in het leven verheuget en ben in pijn jij? Je bent tevreden en triest je bent op de top en later op de bottom? Hoeveel keer sta je uit de dood op? Elke tweede dag ben je als Phoenix je komt de as uit en je terug naar de as. Je wacht middernacht als man en na de middernacht je bent als vampier... Weerwolf, heks, spook, beest, duivel ... Brand, je loopt de volle maan, jij wraakt, jij bent rusteloos, wilde, je bent boos, je deelt jouwe verdrief, pijn, lijden, tranen, overal, je toont jouwe donkere kant. En wanneer de dageraad begint, jij terug naar de man, jij gewoordt normaal, gevoelige, vertrouwelijke, je laat mensen op je spit, kwesten, raken, in diskrediet brengen en jij verzameelt dat in jezelf... Als mensen oplaad jouwe batterijen voor de nacht. Tegen de tijd je gewoordt zo voorspelbar. Is dit ooit gaat stoppen ? Zal ik ooit rustig slapen en veermommig niet om en monster te worden die kwest zezelf. En in de dag ... Ik wil als iedereen leven. Ik wil lach, geniet, krijg rust, wandel, ren, pluk en bloemen.